Ludwik Hering (1908–1984) pozostaje wciąż nieznany. Sam usuwał się w cień. Obdarzony talentem literackim, plastycznym, teatralnym, ale też pełen krytycyzmu, spełniał się w roli akuszera cudzych talentów. Józef Czapski pisał: „Nie śmiem nazywać go moim uczniem, bo sam w swoim czasie zawdzięczałem mu swoją wizję malarską”. Malarka Ludmiła Murawska, siostrzenica Ludwika, czuje się przez niego ukształtowana. No i Białoszewski. Hering był jego literackim guru od młodości. To on uświadamiał 18-letniemu Mironowi różnicę między prawdziwą poezją a „fałszywym nabzdyczeniem”. On był później reżyserem i scenarzystą domowego Teatru Osobnego, tworzonego wraz z Murawską i Białoszewskim w jego mieszkaniu przy placu Dąbrowskiego. Miałem szczęście go poznać. Jego monologi – to był rozgestykulowany teatr, za którym trudno było nadążyć. Tak wiele miał do wypowiedzenia i tyle zostawiał domysłom, żeby nie nadużyć słów. Była w tym pokora wobec rzeczywistości, wyostrzona świadomość sztuki, błysk geniuszu. Pozostawił nam swoje spojrzenie na świat w trzech opowiadaniach okupacyjnych. Były publikowane tuż po wojnie w „Kuźnicy”, cenił je Gustaw Herling-Grudziński. „Meta”, „Ślady”, „Zieleniak” ukazują straszliwą zwykłość Zagłady. W opowiadaniu o szmuglerskiej „Mecie” Hering pisze: „Getto żyło Warszawą – Warszawa żyła gettem. Każdy z tego korzystał, prócz tych czystych, co korzystając, nie chcieli o tym wiedzieć”. Szokujące opisy ludzkich zachowań są wzięte wprost z rzeczywistości. Hering pracował jako stróż na placu targowym, przylegającym do getta. Choć sam o tym nie wspomina, przemycał ludzi na aryjską stronę. Jak w opowiadaniu „Ślady”, dokarmiał dzieci żydowskie – „koty”, buszujące po Warszawie. W czasie Powstania przeprowadził swoją rodzinę przez piekło „Zieleniaka”. Dotąd mówiło się o Ludwiku Heringu zawsze w związku z innymi artystami. Ale kim był on sam, którego geniusz pracował na rzecz innych? Może i on zasługuje na miano „artysty osobnego”. Jego postać wychodzi z cienia w prozie, publikowanej po raz pierwszy w książce, dzięki staraniom Ludmiły Murawskiej. Ale to nie wszystko. Miron Białoszewski sportretował swojego mistrza w Tajnym dzienniku, który ukaże się w 2012 roku. Rewelacją może się okazać czekająca na wydanie powojenna korespondencja Heringa z Józefem Czapskim. Tadeusz Sobolewski (Gazeta Wyborcza) fragment opowiadania „Meta” Getto żyło Warszawą – Warszawa żyła gettem. Każdy wiedział o tym, każdy z tego korzystał, prócz tych czystych, co korzystając, nie chcieli o tym wiedzieć. Warszawa żyła gettem jeszcze długo po jego śmierci – aż do własnego końca. Getto było sercem Warszawy. W ciągłym pulsowaniu przyjmowało i wydzielało: poprzez wachy, mety, dziury – jak przez aorty, arterie tętnic i stukrotne rozgałęzienie żył, aż do naczyń włoskowych ożywiających najtajniejsze tkanki miasta. Przez przekupione wachy przy głównych wjazdach szedł szmugiel autami, wozami, wózkami i karawanami. Szedł szmugiel przez stałe mety: tajne przejścia aryjskich terenów przyległych do getta; szedł przez dziury w murze – wybijane i zamurowywane kilkanaście razy w ciągu jednej nocy; szmugiel przez kanały i rynsztoki pod murem; wreszcie szedł szmugiel przez zjeżony szkłem mur, którego każdy dowolny punkt na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów strzeżonego obwodu – pewnej chwili – za pieniądze, za ryzyko życia mógł być przekroczony.