.

Charakterystyka.

.

Rooibos z dodatkiem owocu żurawiny i miodowo-żurawinową nutką zapachową. Miodowy, gładki i przyjemny smak rooibosa wspaniale dopełnia smak aromatycznej i słodkiej żurawiny. Smaczna i owocowa kompozycja na każdą porę dnia i roku.

Składnikiem herbaty są liście Aspalathus linearis, będące źródłem naturalnych antyutleniaczy, zwanych „wymiataczami wolnych rodników”. Rooibos bogaty jest w składniki mineralne. Nie zawiera kofeiny, dlatego działa uspokajająco. Zalecana jest osobom nerwowym i mającym kłopoty ze snem. Pomaga w dolegliwościach żołądkowych i jelitowych. Poleca się karmiącym matkom, ponieważ stymuluje pracę gruczołów mlecznych. Działa antybakteryjnie i antywirusowo.

.

Wskazania

.

Jest to najlepsza herbata jeśli:

potrzebujesz poprawienia nastroju, relaksu

potrzebujesz pobudzenia bez uczucia kołatania

chcesz odżywić i wzmocnić organizm

chcesz opóźnić procesy starzenia

chcesz stosować profilaktykę zdrowotną

chcesz wspomóc procesy trawienia.

.

Skład

.

Rooibos z dodatkiem owocu żurawiny i miodowo-żurawinową nutką zapachową.

.

Właściwości

.

napój nie zawiera kofeiny, dlatego nie ma żadnych przeszkód, żeby pić go przed snem lub podawać go dzieciom.

polecany jest dorastającej młodzieży, ponieważ zawiera dużo żelaza, wapnia, cynku i magnezu.

ze względu na niską zawartość kalorii i dużą ilość mikro i makroelementów coraz częściej staje się składnikiem diet odchudzających.

duża zawartość żelaza i działanie przeciwwymiotne sprawiają, że rooibos zalecany jest kobietom w ciąży.

obfitość w przeciwutleniacze pozytywnie stymuluje układ odpornościowy, spowalnia proces starzenia i przeciwdziała niektórym odmianom raka.

„fusy” czasami się stosuje jako okład na trudno-gojące, swędzące rany.

reguluje ciśnienie krwi i poziom kwasów żołądkowych.

.

Sposób Parzenia - Herbata Rooibos

.

Sposób przygotowania w kubku z zaparzaczem (poj. 300 ml.):

1-2 łyżeczki na 200 ml wody, temperatura wody 100 stopni, czas zaparzania około 5 minut pod przykryciem. Po tym czasie powinno oddzielić się fusy od naparu.

.

Herbata Rooibos

.

Rooibos jest krzewem uprawianym w RPA, niespokrewnionym z herbatą z którą łączy go tylko sposób zaparzania. Utarło się jednak określać napar z czerwonokrzewu właśnie "herbatą". Herbata rooibos powstaje z liści krzewu, które ususzeniu tnie się na drobne kawałki.

Napar ma kolor słomkowy, a jego smak wyróżnia nuta miodowa. Napar charakteryzuje się łagodnością i brakiem typowego w herbatach zielonych lub czarnych posmaku goryczy, ponieważ nie zawiera garbników będących jego przyczyną. Nie zawiera także kofeiny, dlatego może być pity bez ograniczeń przez dzieci oraz przed snem. Zalecany jest także kobietom w ciąży ponieważ obfituje w żelazo i zapobiega mdłościom.

.

Pijmy zdrowo

.

Należy zadbać, aby herbata, której używamy, zachowywała długo swoje zalety. Sposób jest prosty: trzymajmy ją z dala od ziół i przypraw, aby nie nabrała ich aromatu, a także przechowujmy w szczelnym opakowaniu, aby nie zwietrzała. Używajmy dobrej wody: bez zapachu, smaku, chloru, wody miękkiej, a więc bez nadmiaru soli mineralnych. Do jej oczyszczenia możemy użyć filtrów dzbankowych. Jeśli używamy czajnika, warto często czyścić go z kamienia – na przykład roztworem octu spirytusowego (1/3 butelki octu, dopełniamy wodą). Używajmy wody w stadium „białego wrzenia”. Rozróżnia się aż trzy etapy jej gotowania: pierwszy, gdy odrywają się małe, pojedyncze pęcherzyki; drugi, gdy duża ilość pęcherzyków sprawia, że woda staje się biała; trzeci wreszcie – znane nam wszystkim bulgotanie. Stadium drugie jest najbardziej pożądane; woda wciąż jeszcze jest mocno natlenowana, a jej temperatura to już 96 st. C. Zdrowie to obiektywne orzeczenie lekarza, ale i subiektywnie odczuwany stan. Podobnie subiektywnie odczuwamy smaki i zapachy, dlatego nie bójmy się dodawać do herbaty miód, cytrynę czy goździki. Dbajmy o to, by sprawić przyjemność wszystkim zmysłom, pamiętajmy jednak, że wówczas napar traci swój głęboki smak przyjmując obce aromaty. Spróbujmy zatem pić też w tradycyjny sposób – bez dodatków i słodzików.

Pamiętajmy, aby użyć odpowiedniej ilości suszu – nie za mało, abyśmy poczuli jej prawdziwy smak (reguła mówi, że parząc herbatę na 4 osoby wsypujemy 4 łyżeczki suszu plus jedną dodatkową na czajniczek). Pozwólmy herbacie „rozwinąć skrzydła”. Suszone przez wiele dni listki muszą mieć miejsce, by się rozprostować. Nie ściskajmy jej więc w małych, metalowych domkach do parzenia; użyjmy na przykład sitka, które da jej przestrzeń, a nam możliwość wyjęcia herbaty w odpowiedniej chwili.

Strzeżmy czasu zaparzania: 2 minuty wystarczą, jeśli chcemy naparu pobudzającego, natomiast jeśli zależy nam na napoju relaksującym i uspokajającym, potrzebujemy około 4-5 minut. Pamiętajmy, że każda herbata wymaga odpowiedniej temperatury: czarną i czerwoną zalewamy wrzątkiem, zieloną i białą wodą o temperaturze ok. 75 st. (tzw. ostudzony wrzątek), czyli 10 minut po zagotowaniu. Zamiast czekać, można wodę ostudzić przelewając ją osiem razy z naczynia do naczynia.

Nie kierujmy się kolorem – teina, pobudzający składnik herbaty, jest bezbarwna, nieprawdziwe jest więc skojarzenie: im esencja ciemniejsza, tym mocniejsza. Smak goryczki także nie jest dobrym wyznacznikiem mocy naparu; świadczy raczej o zbyt ostrych warunkach zaparzania. Przy wyborze herbaty szlachetnej kierujmy się wszystkimi zmysłami, ale przede wszystkim smakiem. Używajmy porcelany – to najlepszy materiał dla czajniczków, w których parzy się herbatę. Jeśli użyjemy białej zastawy, będziemy mogli z łatwością ocenić barwę naparu. Nie zapominajmy, żeby pić herbatę świeżą, a więc przygotować ją bezpośrednio przed spożyciem. Jej aromat wytwarza się w trakcie parzenia i utrzymuje jeszcze przez około 6 minut. No i przede wszystkim – delektujmy się! Pijmy w gronie przyjaciół, bez pośpiechu, słuchając muzyki.