Jim Carrey był już psim detektywem. Teraz sam przywdział zielony, futrzany kostium i upodobnił się do zwierzaka z bajek dla dzieci. Pomysł na film został zaczerpnięty z powieści Theodore Seussa Geisela z 1957 roku. Opowiada ona o stworku, który przybywa do Ktosiowa (och, Neverland...) z zamiarem przeszkodzenia jego mieszkańcom w obchodzeniu świąt Bożego Narodzenia. Spotka małą dziewczynkę, która zacznie dociekać, dlaczego Grinch tak bardzo nie lubi świąt. Grinch - świąt nie będzie to film dla młodszej części widowni, przypominający klimatem takie klasyczne opowieści, jak Kapitan Hook czy Nie kończąca się opowieść. Jak wszystkie bajki, rości sobie prawo do uniwersalnego przesłania i pouczenia o potrzebie rozróżniania dobra i zła. Wyróżnia go postać głównego bohatera. No bo trudno uznać miny i gesty Jima Carreya za typowe dla klasycznych bajek! Zwariowany humor Carreya tętni podskórnym tętnem w filmie i tylko twardej ręce Rona Howarda należy zawdzięczać, że go nie rozsadza. Howard to zresztą doświadczony reżyser, znający zasady opowiadania historii dzieciom. To spod jego ręki wyszedł Willow, który został uznany za jeden z najlepszych filmów fantasy lat osiemdziesiątych. Grinch mu nie ustępuje.