Giaur
George Gordon Byron

Właśnie o „starganych nadziejach” i tragedii miłosnej opowiada Byron w „Giaurze”, właśnie w okresie rozpaczy Mickiewicz pracuje po raz pierwszy nad tłumaczeniem tego poematu .Taką jednak zbieżnością tematu utworu z prywatną perypetią

czytelnika nie wytłumaczymy wpływu Byrona na całe pokolenie w całej Europie. Gdyż musiała istnieć potężna wspólnota odczuwania , więź wewnętrzna pomiędzy Byronem i dziesiątkami , może i setkami tysięcy ludzi w różnych krajach ,by zgnębiony , zawiedziony, zbolały i znudzony polski początkujący poeta w dalekim Kownie wyznał solidarność w prawdzie z angielskim arystokratą ,sławnym lwem salonów, bohaterem dziesiątków rozgłośnych romansów ,człowiekiem otoczonym aureolą niezwykłości .Na czym mogło polegać niewątpliwe przecież pobratymstwo takich tak rozmaitych dusz ,na to miłosny temat jednej opowieści poetyckich Byrona nie odpowie. Więzi wewnętrznej szukać trzeba we wspólnej potrzebie odkłamania ,w gwałtowności i energii protestu wobec tego ,co Anglicy nazywają „cant”, co niedokładnie i w małej cząstce oddaje nasze potoczne określenie „kant”, ”kantować”, gdyż idzie tu o hipokryzję ,o umyślne we własnym interesie przeinaczanie ,maskowanie ,chytre udawanie ,że się nie widzi tego, co każdy może zobaczyć.

Młody Mickiewicz żył w świecie zupełnie niepodobnym do środowisk ,w jakich spędzał czas utytułowany Anglik ;był to świat skromny i ubogi .Ale ani tu ,ani tam życie nie układało się wedle budującego wzoru ,gdzie cnota i dobro zawsze są nagrodzone ,występek i zło – ukarane. Rozgoryczony własnym losem polski poeta „kłamstw nie lubił „.Czytał chciwie Byrona.