Ewa Domańska, trzydziestopięcioletnia asystentka na wydziale chemii, od dłuższego czasu słyszy głosy, które przerywają jej sen i doprowadzają do rozstroju nerwowego. Po kolejnym ataku trafia do szpitala psychiatrycznego. Lekarze stwierdzają tylko, że jest przemęczona i rozdrażniona. W tym czasie jej rówieśnik Marek Ruda, doktorant na wydziale elektroniki i zapalony krótkofalowiec, popada w konflikt w pracy. Temat swojej pracy doktorskiej uznaje nagle za błahy i nikomu niepotrzebny. Koledzy i rodzina uważają, że Marek postępuje nierozważnie i niszczy swoją karierę. Zirytowana żona wyjeżdża służbowo, lecz nie zostawia adresu. Teściowa również nie pochwala jego postępowania, ale dla ratowania małżeństwa ofiaruje pomoc i mediację na uczelni. Marek odrzuca jej propozycję. W szpitalu Ewę wciąż dręczą tajemnicze głosy. Nie pomagają lekarze, bezsilny jest ksiądz.

Za radą najbliższej przyjaciółki Zosi Ewa daje ogłoszenie do prasy, w którym poszukuje elektronika zdolnego rozwikłać jej problemy. Zgłasza się Marek; według niego głosy oznaczają próbę kontaktu cywilizacji pozaziemskiej, która wybrała Ewę na swoje medium. Te eksperymenty budzą lęk otoczenia. Przyjaciele próbują odwieść Ewę od doświadczeń i uwolnić od wpływów Marka. Po wyjściu ze szpitala Ewa otrzymuje roczny urlop. Zosia, która jest dentystką, usuwa jej kwarcową plombę. Głosy ustają. To mogła być przyczyna zjawiska – kwarcowy kryształ działał jak dioda radiowa odbierająca sygnały elektromagnetyczne. Początkowo Ewa zataja przed Markiem ten fakt i udaje, że wciąż słyszy głosy. Ale on rozpoznaje mistyfikację i wyrzuca ją z mieszkania. Małżeństwo z jednym ze swoich studentów wydaje się Ewie ratunkiem na przyszłość. W chwili ślubu dostaje wiadomość, że Marek przebywa na leczeniu w zakładzie zamkniętym. Odwiedza go i dowiaduje się, że teraz on odbiera dziwne sygnały. Ewa postanawia razem z nim podjąć nowe eksperymenty.