Architekt Newton Davis buduje dom swoich marzeń i ofiaruje go swej ukochanej Becky, jednocześnie prosząc ją o rękę. Niestety, dostaje kosza. Zdruzgotany poznaje podczas przyjęcia kelnerkę Gwen, której zwierza się ze swych sercowych problemów. Ta zaintrygowana wprowadza się do opuszczonego domu, przedstawiając się wszystkim wokół jako żona Newtona. Gdy o wszystkim dowiaduje się „mąż”, początkowo wpada w panikę, ale nie jest w stanie powstrzymać Gwen, która postanawia ułożyć mu życie – pojednać z rodziną, załatwić awans i pomóc w zdobyciu Becky...

Więcej niż połowę wartości tego filmu stanowi duet głównych aktorów Steve Martin – Goldie Hawn, którym udaje się jakoś uwiarygodnić nawet najgłupsze pomysły scenarzystów. W swym pierwszym wspólny występie udowadniają, że nie bez kozery krytyk Leonard Matlin nazwał ich symbolami amerykańskiej komedii. Oboje znakomicie odnaleźli się w konwencji klasycznej hollywoodzkiej komedii pomyłek, w której czyste szaleństwo Hawn zderza się z małomiasteczkowym racjonalizmem Martina. Finał łatwo oczywiście przewidzieć, ale po drodze sporo naprawdę pomysłowych gagów. Żywo poprowadzona historyjka opiera się na ciągłym balansowaniu na granicy katastrofy, do której mogą doprowadzić konfabulacje Gwen. Ot i cała zabawa: wyda się, czy się nie wyda. Frank Oz zręcznie to wyreżyserował, dbając byśmy, by po kolejnym zwrocie akcji, nadal emocjonowali się coraz bardziej złożoną i nieprawdopodobną grą.



Dodatki: informacje o realizacji filmu, filmografie aktorów i reżysera, zwiastun.