Scenarzysta, tłumacz, a przede wszystkim prozaik, opisujący losy swego pokolenia Janusz Anderman, jak mało kto potrafi oddać nastroje rodaków w okresach przełomu - zagubionych, zdezorientowanych, ogłupionych telewizyjną propagandą, pozbawionych jakichkolwiek autorytetów. Anderman nie bardzo wierzy w ich wewnętrzną przemianę w wolnej Polsce, zresztą do bohaterów "Dnia przed zachodem" ta wolność dotarła w mocno skarlałej i groteskowej postaci. Popegeerowska wioska popadła w nędzę, jej mieszkańcy, którzy z dnia na dzień stali się niepotrzebni, wegetują na zasiłkach. Żyją bez nadziei, bez celu, bez sensu. Dawniej po pracy w polu wystawali pod sklepem, sącząc tanie wino i piwko. Teraz czterech z nich, najbardziej wytrwałych, przeniosło się pod budkę telefoniczną, jedyną we wsi, a raczej poza wsią, gdyż monterzy ustawili ją w lesie, nad jeziorem. Ścieżką przy budce podążają rozmaici mieszkańcy wioski: kierownik, listonosz i wiecznie pijany sołtys. I tak mijają dni. W końcu „rezydenci" spod budki biorą swój los we własne ręce.