Książka adresowana jest do szerokiego grona czytelników - zarówno specjalistów z tytułami naukowymi, jak i ambitnych praktyków, a więc nauczycieli i wychowawców, a także studentów różnych kierunków studiów humanistycznych. Niewątpliwy wkład tej pozycji w rozwój teorii i praktyki twórczego kształcenia pozwala na prognozowanie jej sukcesu na rynku wydawniczym. Publikacja jest odpowiedzią na zapotrzebowanie na pracę o charakterze dydaktycznym z zakresu psychopedagogiki twórczości. Nie jest to jednak popularny poradnik z ćwiczeniami usprawniającymi zdolności twórcze, lecz praca z zakresu naukowej dydaktyki ogólnej i szczegółowej opisująca cele, zasady i metody pomocy w tworzeniu. Dla tych, którzy pragną zgłębić współczesne teorie wychowania do kreatywności i nauczania twórczości, a także mają ambicję wykorzystania nauczania twórczości w praktyce, dzieło napisane pod red. K.J.Szmidta wydaje się niezastąpione.

Wstęp.

Część I. Konteksty teoretyczne.

Współczesne koncepcje wychowania do kreatywności i nauczania twórczości: przegląd stanowisk polskich.

Pedeutologiczne konteksty dydaktyki twórczości i ich pragmatyczne implikacje (pedeutologia twórczości a dydaktyka twórczości).

Drama jako twórcza metoda edukacyjna.

Cześć II. Proces twórczy a nauczanie.

Twórczość a metapoznanie.

Czy pamięć pomaga w twórczym myśleniu: generowanie idei i ich ocena.

Klimat dla kreatywności.

Klimat i transformacja – rzecz o przywództwie dla twórczości.

Konformiści i nonkonformiści w szkole.

Część III. Nauczanie twórczości w praktyce.

Model rozwijania kompetencji kreatywnej u dzieci od 3 roku życia.

W „Rzeczy samej rzecz o rzeczach”. Fragmenty rozważań o rozwoju podmiotowym, czyli od „przedmiotu do podmiotu”.

Dydaktyka twórczości literackiej w Państwowej Szkole Artystycznej w Zakopanem.

Poznawaj. Rozwijaj. Odczuwaj. Twórz. Nauczanie twórczości w zespole teatralnym „Dziupla”.

Twórcza historia. Lekcje twórczości w nauczaniu indywidualnym.