Spika nie daje spokojnie zasnąć. Płaskie akordy WKU wiodą słuchacza wstęgą zanieczyszczonych pulsacji. Tytułowy Death Trip 2 jest trochę jak kąpiel we krwi. Little Pixie budzi natomiast niepokojące
i raczej niemiłe wrażenie zaniku pulsu.

W nagraniach dominuje mroczny drone, kaskady przelewających się szumów, lub/i wysmakowane, ciemne, zanurzone w dyskretnym pogłosie harmonie. Muzyka emocjonalnie porusza się na granicach elektryzujących napięć, z rzadka przekraczając próg bólu odbiorcy. Subliminalny zastrzyk podskórnej wrażliwości, sprawia, że znaleźć można się w przedśmiertelnej pułapce.