„Dwaj Foskariusze” to opera traktująca przede wszystkim o trudnościach, z jakimi musi się zmagać władca. Brak tu wielkich romantycznych namiętności, a na pierwszy plan wysuwa się raczej miłość rodzicielska. Główny ciężar akcji spoczywa nie na młodym bohaterze, walczącym o miłość lub wolność, ale na postaci ojca-władcy. Inaczej niż we wcześniejszym „Nabucco”, jest to postać obdarzona licznymi cnotami, jak głęboka miłość ojcowska, poczucie obowiązku, szlachetność, współczucie, niezmienność zasad postępowania. Francesco Foscari otwiera monumentalną galerię ojców i władców, których Verdi uwiecznił w licznych swoich dziełach.