Było to w październiku 1988 roku. Zadzwonił telefon. Odebra­łem. „Czy ma pan czas jutro wieczorem? Czy może pan zjeść kolację z Ojcem Świętym?" - zapytał dobrze mi znany watykański dostojnik. Powiedział to takim tonem, jakby można było Ojcu Świętemu odmówić, mówiąc coś w rodzaju: „Jutro akurat nie mogę, musimy to przełożyć na inny dzień".

Nazajutrz naturalnie udałem się do Watykanu, wszedłem po schodach wiodących na górne piętra pałacu aż do prywatnych apartamentów Papieża. Punktualnie o 19-30 usłyszałem kroki Jana Pawia II na marmurowej posadzce korytarza. Kilka minut rozmawialiśmy stojąc, po czym Papież przeszedł do pokoju obok, gdzie najpierw w największym skupieniu odmówił krótką modlitwę. Potem usiedliśmy naprzeciw siebie przy stole nakrytym białym obrusem, opadającym aż do kolan. Obok Papieża usiadł tylko jego sekretarz ks. Stanisław Dziwisz. Rozmawialiśmy prawie godzinę, a naszą rozmowę przez cały czas rejestrował czarny mikrofon, leżący między nami.

Następnego ranka, gdy przepisywałem wywiad, Papież kazał mnie poinformować, że chciałby tę rozmowę potraktować jako prywatną. Dlaczego? Nie wiem. Prawdopodobnie zda! sobie sprawę, że mówił bardziej otwarcie, niż uważał za stosowne. I tak się stało - rozmowa ta została prywatna przez długie lata. Tylko mała część z tego wywiadu została autoryzowana do publikacji. Teraz przedstawiam go w całości, jedynie drobne fragmenty zostały pominięte...

Jan Gawroński.