Dystrybutor: Gutek Film
Tytuł oryginału: The Good Heart
Rok produkcji: 2009
Data premiery: 2009
Format: DVD
Ilość płyt: 1
Reżyseria: Dagur Kari
Scenariusz: Dagur Kari
Muzyka: Orri Jonsson
Obsada: Paul Dano, Brian Cox jako Jacques, Stephanie Szostak, Damian Young jako Roddie, Isild Le Besco jako April, Clark Middleton jako Dimitri, Susan Blommaert jako pielęgniarka Nora, Edmund Lyndeck jako Barber, Stephen Henderson jako psychiatra, Naeem Uzimann, Nicolas Bro jako Ib Dolby, Bill Buell jako Roger Verne, Daniel Raymont jako Markus, Elissa Middleton jako Mattie, Andre Shields jako Sooty, Sonnie Brown jako pielęgniarka Woo, Henry Yuk jako Chin Lee, Steve Axelrod jako farmer, Ed Wheeler jako Jonathan, Adam Phillips jako pacjent na terapii, Halfdan Pedersen jako Roger Warhol, Eric Milano, Aristedes DuVal jako ochroniarz, Darren Foreman jako doktor, Seth Sharp jako pielęgnairka Billy
Region: 2

UWAGA: Wysyłka po premierze. Data wydania może ulec zmianie.

Bezdomny nastolatek Lucas, którego cały dobytek stanowi karton na ulicy i mały kotek, próbuje popełnić samobójstwo. po nieudanej próbie samobójczej tafia do szitala gdzie poznaje majętnego właściciela baru, Jacquesa - nieszanującego się starca po kolejnym zawale. Ich ścieżki ponownie się krzyżują, gdy starszy przygarnia młodszego i postanawia wprowadzić go w tajniki pracy w swoim barze. A potem pojawia się młoda kobieta. Dagur KĄri ma na koncie 3 filmy fabularne. Akcja każdego z nich rozgrywa się w innym kraju, każdy został zagrany w innym języku. Wspólnym mianownikiem wszystkich trzech jest żywe zainteresowanie KĄriego postaciami żyjącymi na marginesie lub wręcz poza marginesem społecznym. Reżyser nie pozwala sobie jednak na wtórność: w każdym kolejnym podejściu do tematu jego postaci są dojrzalsze i bardziej złożone. "Noi Albinoi" stanowił portret wyobcowanego nastolatka. W "Zakochani widzą słonie" oglądaliśmy bohaterów po trzydziestce. A w "Dobrym sercu", choć jedną z głównych postaci gra młody Paul Dano, to wspaniały Brian Cox w roli Jacques'a jest właściwym bohaterem filmu: swarliwy, starzejący się mężczyzna, którego kłopoty zdrowotne zmuszają do spojrzenia wstecz i refleksji nad swoim życiem. Paul Dano gra Lucasa, emocjonalnie niestabilnego młodego człowieka, który w niewiadomych okolicznościach został bezdomnym i żyje w kartonowym szałasie pod wiaduktem. Jego jedynym przyjacielem jest mały kotek, którego przygarnął i nad którym roztacza opiekę. Przytłoczony potwornym losem Lucas podejmuje równie potworną, lecz zrozumiałą decyzję: usiłuje targnąć się na swoje życie. Próba kończy się niepowodzeniem i Lucas budzi się w szpitalu, gdzie dzieli salę z Jacques'em (Brian Cox). Jacques jest w fatalnym stanie, ale nie oszczędza się. Pali, pije, przeklina. Całe jego życie kręci się wokół baru, który prowadzi i w którym mieszka. Ten podrzędny, zapuszczony lokal jest oazą, do której wstęp mają tylko nieliczni stali bywalcy. Żadnych kobiet, żadnych przypadkowych klientów. Filozofia Jacques'a jest prosta: nie istnieje problem, którego nie rozwiąże stek bluzgów. Choć skuteczna, filozofia ta ma swoje mankamenty: Jacques nie ma żadnych przyjaciół oprócz psa, a ponadto cierpi na duże nadciśnienie, przez które wciąż ląduje w szpitalu. Tam wszyscy go już znają: tym razem przykuł go do łóżka piąty zawał serca. Lucas i Jacques, pozornie niedobrana para, znajdują wspólny język. Po wyjściu ze szpitala Jacques odszukuje młodzieńca, który powrócił do swego lichego szałasu i zabiera go swojej knajpy, a zarazem domu, by nauczyć go prowadzenia baru. Nie robi tego z czystej życzliwości. Stawia sprawę jasno. Musi mieć pewność, że jego bar przetrwa. Jacques podupada na zdrowiu i potrzebuje kogoś, kto przejmie po nim schedę. Wybiera Lucasa. Wyjątkowy geniusz KĄriego i jego dzieł tkwi w uwadze, jaką reżyser poświęca bohaterom i jego niechęci do nadmiernego objaśniania historii. Chociaż Jacques i Lucas ewidentnie mają bogatą, złożoną przeszłość, KĄri w ogóle do niej nie wraca. Przedstawia nam bohaterów takimi, jacy są teraz i pozwala nam z nimi chwilę pobyć. Choć oczywiście fabuła się rozwija, a film opowiada konkretną historię, KĄri nie jest jej niewolnikiem i potrafi zatrzymać jej bieg, abyśmy mogli posłuchać w barze opowieści jego barwnej klienteli. Mamy tu kominiarza, właściciela kwiaciarni, śmieciarza, milczącego mężczyznę, który od lat każdego ranka przychodzi na jedno espresso, żigolaka, i wreszcie człowieka, który siedzi w kącie baru i nic nie mówi