Drugi film w karierze Terence’a Mallicka. Chociaż spotkał się on z entuzjastycznym przyjęciem krytyki, nie przyniósł mu uznania u publiczności. Przez wiele lat reżyser nie mógł nakręcić nowego obrazu i powrócił dopiero w 1999 roku wojenną Cienką czerwoną linią. Dni niebios są dziełem pod wieloma względami wyjątkowym. Ta z pozoru prosta historia nietypowego miłosnego trójkąta ma walory uniwersalnego eposu. Akcja toczy się tuż przed wybuchem I wojny światowej. Młody robotnik, Bill rzuca właśnie pracę w chicagowskiej hucie i wraz z siostrą Lindą oraz przyjaciółką, Abby przybywają w poszukiwaniu zarobku na żniwa w Teksasie. Kruczowłosa Abby wpada w oko właścicielowi farmy, który jej się oświadcza. Bill podający się za jej brata przypadkowo podsłuchuje, że bogaty farmer jest śmiertelnie chory i nakłania Abby do małżeństwa.

Akcja toczy się w nieśpiesznym rytmie wyznaczanym przez zmieniające się pory roku, wschody i zachody słońca. To, co głównie pozostaje w pamięci po obejrzeniu filmu to dojmujące uczucie nostalgii i smutku. Taki efekt osiągnięto nie za pomocą sentymentalnych chwytów typowych dla melodramatów, ale dzięki starannemu doborowi filmowych środków wyrazu. Dni niebios osiągnęły status pozycji wyjątkowej właśnie jako przykład idealnego wykorzystania oraz połączenia obrazu i dźwięku. Piękne muzyczne frazy Ennio Morricone skomponowane z wysmakowanymi zdjęciami wiejskich pejzaży – robią porywające wrażenie. Autor zdjęć, Nestor Almendros słusznie otrzymał za swoją pracę statuetkę Oscara. Właśnie na tym tle losy czwórki głównych bohaterów urastają do wymiaru tragedii, która zdaje się być nieuchronna niczym fatum. Dodatkowo narracja prowadzona z pozycji dziecka, świat przefiltrowany przez dziecięce, naiwne spojrzenie nadaje Dniom niebios nostalgiczny charakter. Ciekawe, że w prawie dziesięć lat od dnia premiery film powrócił na ekrany amerykańskich kin, wzbudzając spore i w pełni zasłużone zainteresowanie.



Dodatki: zwiastun.