|
Opis
|
Jerzy Wacław Nowakowski
SYNTEZY WYBRANYCH DIIZOCYJANIANÓW ORGANICZNYCH ORAZ WŁAŚCIWOŚCI ICH POCHODNYCH
2000, 116 stron
Pierwsze połączenia organiczne zawierające grupę izocyjanianową, otrzymane zostały przez Wurtza w roku 1848, w reakcji soli kwasu alkilosiarkowego zcyjanianami metali alkalicznych . Pomimo nagromadzenia znacznych ilości informacji o metodach otrzymywania i właściwościach mono- oraz diizocyjanianów organicznych (badania Curtiusa, Hofmanna, Hentschela i Schroete-ra), związki te przez około sto lat nie znajdowały praktycznego zastosowania. Przełom w tym względzie zapoczątkowany został dopiero w roku 1937 przez niemieckiego chemika Otto Bayera z koncernu IG Farben, który w oparciu o dwufunkcyjne połączenia tego typu, uzyskał tworzywa sztuczne o właściwościach podobnych do otrzymanych wcześniej przez Carothersa tworzyw poliamidowych, W szczególności wykorzystując dużą reaktywność diizocyjanianów organicznych w stosunku do dioli alifatycznych, w reakcji poliaddycji 1,8-diizocyjanianu oktametylenu i 1,4-butanodioIu, uzyskał on pierwsze tworzywo poliuretanowe, które dawało się formować we włókna podobne do włókien poliamidowych.
Duże znaczenie dla rozwoju przemysłu poliuretanów miało odkrycie dokonane w latach 50., dotyczące zastosowania reakcji diizocyjanianów ze związkami wodorotlenowymi (reakcji uretanizacji) do wytwarzania pianek miękkich i sztywnych...
SPIS TREŚCI:
1. INFORMACJE OGÓLNE
2. WSTĘP.
3. CELE PRACY
4. SYNTEZY DIIZOCYJANIANÓW ORGANICZNYCH
4.1. Wprowadzenie
4.2. Diizocyjaniany aromatyczne I~XIX
4.2.1. Fosgenowanie diamin aromatycznych
4.2.2. Piroliza aromatycznych dikarbaminianów alkilowych
4.3. Diizocyjaniany arylowoalkilowe XX-XXII
4.3.1. Przegrupowanie Curtiusa arylowoalkilowych diazydków acylowych
4.4. Diizocyjaniany heterocykliczne szeregu furanu XXIII, tiofenu XXIV i tetrahydrotiofenu XXV
4.4.1. Przegrupowanie Curtiusa heterocyklicznych dinzydków acylowych szeregu furanu, tiofenu i tetrahydroliofenu
4.4.2. Piroliza heterocyklicznych dikarbaminianów alkilowych szeregu furanu i tiofenu
4.5. Diizocyjaniany heteroalkilowe szeregu furanu XXVI, XXVIII
i tiofenu XXVII, XXIX.
4.5.1. Przegrupowanie Curtiusa heteroalkilowych diazydków acylowych szeregu furanu i tiofenu.
4.5.2. Fosgenowanie diamin heteroalkilowych szeregu furanu i tiofenu .
4.6. Diizocyjaniany difuryloalifatyczne XXX-XXXH.
4.6.1. Przegrupowanie Curtiusa difuryloalifatycznych diazydków acylowych.
4.7. Difuryloalifatyczne diizocyjaniany acylowe XXXIII-XXXV
4.7.1. Reakcje diamidów difuryloalifatycznych z chlorkiem oksalilu
oraz difuryloalifatycznych dichlorków acylowych z cyjanianem sodu
4.8. Diizocyjaniany difiirfuryloalifatyczneXXXVI-XXXVIII
4.8.1. Fosgenowanie diamin difurfuryloalifatycznych
4.9. Diizocyjaniany alifatyczne z mostkiem eterowym lub tioeterowym XXXIX-XLVI
4.10. Wnioski...
5. POCHODNE KWASU KARB AMINOWEGO I MOCZNIKA ORAZ ICH AKTYWNOŚĆ PESTYCYDOWA
5.1. Wprowadzenie
5.2. Test wstępny na aktywność herbicydową (przepis ogólny)
5.3. Test wstępny na aktywność insektycydową (przepis ogólny)
5.4. Pochodne na podstawie difuryloalifatycznych dichlorków acylowych. 5.4.1. N-Fenylokarbamoilowe pochodne 1,1-difuryloetanu 1-16
i 1,1-difuryIodichloroetyIenu 17-32
5.5. Pochodne na podstawie diizocyjanianów aromatycznych I-V oraz XI
5.5.1. Dikarbaminiany alkilowe 33-39 i N,N-dialkilodimoczniki 40-42 szeregu difenylometanu
5.5.2. Dikarbaminiany alkilowe 43-49 i N,N-dialkilodimoczniki 50-52 szeregu 1,1-difenylochloroetylenu
5.5.3. Dikarbaminiany alkilowe 53-66 i N,N-dialkilodimoczniki 67-72 szeregu difenylometanonu (benzofenonu)
5.5.4. Dikarbaminiany alkilowe 73-79 i N,N-dialkilodimoczniki 80-83 szeregu 1,1-difenylodichloroetylenu
5.5.5. Żywice poliuretanowe szeregu 1,1-difenylodichloroetylenu 84-97
5.5.6. N,N-Dialkilodimoczniki szeregu eteru difenylowego 98-101...
5.6. Pochodne na podstawie diizocyjanianów alifatycznych z mostkiem eterowym lub tioeterowym XXXIX-XLVI
5.6.1. Dikarbaminiany arylowoalkilowe i halogenoalkilowe
z symetrycznym ugrupowaniem dialkilenoeterowym 102-116
5.6.2. N-Fenylodimoczniki z symetrycznym ugrupowaniem dialkilenoeterowym 117-128
5.6.3. Dikarbaminiany arylowoalkilowe i halogenoalkilowe
z symetrycznym ugrupowaniem alkilenodieterowym 129-148 .
5.6.4. N-Fenylodimoczniki z symetrycznym ugrupowaniem alkilenodieterowym 149-164
5.6.5. Dikarbaminiany arylowoalkilowe i halogenoalkilowe
z ugrupowaniem dietylenotioeterowym 165-169
5.6.6. N-Fenylodimoczniki z ugrupowaniem dietylenotioeterowym 170-173
5.7. Pochodne na podstawie dihydrazydów difuryloalifatycznych
5.7.1. Poliacylosemikarbazydy difuryloalifatyczne 174-182
5.8. Wnioski
6. STRESZCZENIE
7. LITERATURA..
|
