Jimi Tenor i Nicole Willis, którzy w życiu prywatnym stanowią parę, mieli już okazję pracować razem w przeszłości. Teraz ponownie połączyli siły, by stworzyć nowy projekt pod nazwą Cola & Jimmu.

Cola to oczywiście rodzaj pseudonimu Nicoli, zaś Jimmu to nawiązanie do legendy pierwszego cesarza Japonii, Jimmu Tenno. Na przestrzeni ostatniej dekady oboje stali na czele własnych projektów. Willis współpracowała z zespołem The Soul Investigators z Helsinek, z którym nagrała płyty Keep Reachin Up (2005) i Tortured Soul (2013). The Helsinki Sanomat nazwał ich najlepszym na świecie zespołem występującym w Tavastia (najbardziej popularnym klubie w Helsinkach). W lutym 2012 roku tytułowy utwór z płyty Keep Reachin' Up został wybrany do POTUS (Barack Obama's Re-Election Spotify Playlist).
Tenor miał także wkład w aranżację instrumentów dętych na dwóch płytach kolektywu Willis i The Soul Investigators. Ponadto, w przeszłości, Tenor & Willis nagrali razem utwór Call Of The Wild, który w 2000 roku trafił na płytę Tenora Out Of Nowhere. Później Jimi współpracował także z Tony'm Allenem przy jego płycie Inspiration Information (2009), Abdissem Assefą przy płycie Itetune (2011), a także wydał album Soft Focus (2013), nagrany z Lary 7 i Mią Teodoratus.

Twórczość Willis i Tenora zakorzeniona jest w muzyce tanecznej, na arenie której odnieśli spore sukcesy. Tenor jest twórcą klasycznego utworu muzyki techno Take Me Baby, zaś Willis współpracowała z nowojorskim soulowym projektem Repercussions, którego Promise Me Nothing wspięło się na szóstą pozycję listy Hot Dance Music magazynu Billboard (a który zremiksowali Master's At Work i Supa DJ Dmitry).

Cola & Jimmu nazywają swoją płytę odrodzeniem muzyki house. Zakorzeniona w latach dziewięćdziesiątych, przynosi muzykę, dla której źródłem inspiracji była z jednej strony twórczość Bobby'ego Kondersa z okresu NuGroove, z drugiej utwór Firecracker Yellow Magic Orchestra, a dodatkiem do tego są partie wokalne w stylu Gwen Guthrie i CeCe Peniston. Album zawiera oryginalne utwory z mocną orkiestracją, gdzie pierwszoplanową rolę pełnią saksofon i flet Tenora, a wszystko podbudowane zostało programowaną partią perkusji. Willis wprowadza wokalne i produkcyjne obycie, a także całość wzbogaca o sferę harmoniczną. Takie utwory jak 369° Grind są niczym trampolina dla ciała, zaś I've Made Up My Mind sprawia wrażenie klasyka od pierwszego przesłuchania.