Autorka analizuje rozmowy przeprowadzone na początku lat osiemdziesiątych z szeregowymi działaczami „Solidarności”. Dostrzega w nich nie tylko badanych przez socjologów „respondentów” ale przede wszystkim „trybunów ludu”, aktywnych obywateli, aktorów sytuacji społecznej i jej naocznych świadków, którzy „naturalnie” i spontanicznie zdają relację z własnych spostrzeżeń i interpretacji.