Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku Christoph Schlingensief przyciągał w Niemczech takie zainteresowanie mediów jak gwiazdy muzyki pop, najbardziej znani politycy czy filmowe sławy. Fakt, że był artystą, niezależnym filmowcem i jednym z etatowych reżyserów berlińskiego teatru Volksbühne, sprawiał, że medialny szum wokół jego osoby był zjawiskiem dość niecodziennym. Jedną z cech definiujących twórczość Schlingensiefa jest sposób, w jaki swoimi pracami interweniuje w bieżącą politykę. W całej swojej karierze aktywnie szukał sposobów na mobilizowanie publicznej debaty wokół różnego rodzaju istotnych tematów, jak choćby niedawne sukcesy skrajnej prawicy w Europie, poczucie upokorzenia będące następstwem bezrobocia i bezdomności, nieobecność w mediach ludzi niepełnosprawnych, polityka zagrożenia lansowana na Zachodzie po zamachach 11 września czy nazistowska spuścizna współczesnych Niemiec.