Gdzieś na tyłach Sacré-Cœur, jedna z niezliczonych kafejek na uliczkach Montmartre’u. W tle muzyka nieśpieszna i niezbyt hałaśliwa, tak aby nie konkurowała z gwarem rozmów, a garçon de café bez wytężania słuchu mógł przyjmować kolejne zamówienia.

Siedzę i słucham.

Całe spektrum muzycznej Francji. Lekko, zwiewnie, sporo akustycznych brzmień. Proste, łatwo wpadające w ucho melodie. Silne zakorzenienie w tradycji. Ale i wielokulturowość – piosenki przypominające o bliskim sąsiedztwie Afryki, elementy arabskie, ślady kultury cygańskiej. Francuska elektronika – delikatna i melodyjna, jak nigdzie. Soul i r’n’b - rozbujane i roztańczone. Z angielskim jest tu dziwnie – z jednej strony demonstracyjna niechęć - kelner w odpowiedzi na me zapytania demonstracyjnie parluje po swojemu, przyjechałeś do nas, naucz się! Z drugiej – kiedy już Francuz przełamie się i śpiewa w t a m t y m języku, jest tak samo urokliwy i pociągający. I wreszcie tych kilka piosenek, przeboje naszych dziadków i rodziców, które Francja przed laty dała światu i po dziś śpiewa je świat cały.

Może znajdziecie taką kafejkę gdzieś w Paryżu. A może – jest ona tylko w mojej głowie.