Niezwykła biografia człowieka, czy raczej półboga, który jako władca Państwa Środka wstąpił na tron, a właściwie został na nim umieszczony w roku 1908. Miał wówczas trzy lata; abdykował w wieku lat siedmiu, ale aż do osiągnięcia pełnoletniości pozostał rezydentem Zakazanego Miasta - słynnego kompleksu pałacowego chińskich cesarzy w Pekinie. W latach 20-tych republikanie wygnali cesarza z jego złotej klatki. Pu Yi stał się marionetką w rękach stopniowo kolonizujących Chiny Japończyków, wiódł życie dekadenta, uzależnił się od opium. Po II Wojnie Światowej pojmali go Rosjanie i przekazali nowym, komunistycznym władzom. Wbrew przewidywaniom wielu, w tym samego Pu Yi, rewolucjoniści Mao nie skazali byłego cesarza na śmierć, lecz zesłali go do jednego z licznych "obozów reedukacji", jak Chińczycy nazywali swoje obozy koncentracyjne dla więźniów politycznych. Po wypuszczeniu na wolność Pu Yi został szarym obywatelem - dożył swoich dni jako pracownik ogrodu botanicznego w Pekinie. "Ostatni cesarz" to opowieść o człowieku, któremu nigdy nie dane było kierować swoim życiem. Jako malutkie dziecko został nominalnym władcą liczącego niemal miliard ludzi kraju - nigdy jednak nie posiadał jakiejkolwiek władzy, nie wolno mu było nawet opuszczać murów Zakazanego Miasta. Później stał się bezsilnym przedmiotem manipulacji polityków i obcych mocarstw. Jedynym marzeniem Pu Yi było normalne życie, takie, jakie wiodły miliony jego "poddanych". Ten sen spełnił się, ale w pełen gorzkiej ironii sposób - droga Pu Yi do zwykłego życia prowadziła przez piekło komunistycznego łagru. Człowiek, który w dzieciństwie czczony był niemal jak bóstwo, dokończył żywota jako skromny, zapomniany ogrodnik. Dokumentacja fotograficzna.