Według prawa „dorosły” to człowiek, który kończy 18 lat. Niektórzy twierdzą, że dorosłym się staje po ukończeniu matury, ale jak to jest naprawdę? Tak naprawdę, to bardzo trafne jest stwierdzenie pewnego hipisa z całkiem innego filmu: „Jestem za stary, żeby dorosnąć”. Jednak bohaterowie filmu najwyraźniej muszą. Muszą, bo przecież kiedyś trzeba. Muszą, bo czują, że w ich związkach coś jest nie tak, ale czy muszą, bo tego naprawdę chcą? Przecież podobno każdy mężczyzna to duży chłopiec.

Film prezentuje się dobrze. Kolory oddane są pierwszorzędnie a ostrość nie pozostawia absolutnie nic do życzenia. Jedynie szum, i to nie taki drobny, może budzić drobny niesmak. Dźwięk za to jest bardzo dobry. Zarówno od strony realizatorskiej, jak i w dziedzinie authoringu. Większość filmu jest przegadana. Tym lepiej brzmią sceny strzelaniny – dynamika jest perfekcyjna. Przestrzeń również. Dodatki mamy na płycie całkiem niezłe. Komentarz reżysera i scenarzysty, film o produkcji, teledysk, czy sceny niewykorzystane to dziś nie tak znowu rewelacyjnie, jednak prawda jest taka, że tak wydanych płyt na naszym rynku wciąż nie jest zbyt dużo.