Ktoś powiedział, że balet klasyczny przypomina "starą kanapę nad którą unoszą się mole". Nic bardziej błędnego w takiej ocenie sztuki baletowej. Co prawda zachowały się dawne partytury muzyczne i choreograficzne, lecz siła baletu polega na ciągłym odradzaniu się, na tworzeniu co wieczór nowych wartości. Dzieje się tak za sprawą kolejnych generacji tancerek i tancerzy, którzy do archaicznej substancji dzieła wnoszą swój kunszt baletowy, kolor osobowości i poezję tańca. Wtedy właśnie dawne dzieło na nowo ożywa, staje się atrakcyjne dla współczesnego widza, pobudza jego wyobraźnię. Wierzę, że wśród prezentowanych w tej kolekcji spektakli odnajdą Państwo swoje ulubione balety.

W światowym repertuarze baletowym pozostało dziś niewiele baletów komicznych. Jednym z najświetniejszych przykładów tego typu widowiska baletowego popularnego w XIX w. jest „Coppélia, czyli Dziewczyna o szklanych oczach” (Coppélia, ou La fi lle aux yeux d’émail). „Coppélia” nie dotrwałaby jednak do naszych czasów, gdyby nie wartość muzyki, jaką skomponował do niej Leo Delibes. Partytura baletu jest niezwykle barwna i bogata melodycznie. Kompozytor, tworząc balet na poły ludowy (rzecz dzieje się w małym miasteczku, wśród ludu), wykorzystał olbrzymie bogactwo tańców ludowych i narodowych. Obok mazurków, walców, czy tzw. tańców słowiańskich mamy i czardasza i taniec cygański, hiszpańskie bolero i włoską gigę. W muzyce odnajdziemy też sporo dziwnie znajomych melodii. Żona Delibesa była Polką, kompozytor całkiem nieźle znał polski folklor i choć w formie mocno przetworzonej, wplótł go w partyturę baletu.