Tytuł |
Atlas chwastów dla praktyków |
Autor |
Tomasz Czubiński, Adam Paradowski |
Wydawca |
Polskie Wydawnictwo Rolnicze |
Rok wydania |
2014 |
Liczba stron |
288 |
Wymiary |
170 x 240 mm |
Okładka |
twarda |
ISBN |
[zasłonięte]978-8307-80-50 |
Atlas chwastów dla praktyków
Chwasty są wciąż obecne na naszych polach, powodując znaczne straty w
plonach roślin. Odznaczają się dużym zużyciem składników pokarmowych i wody
z gleby, zacieniają rośliny uprawne oraz obniżają temperaturę gleby,
powodując ujemny wpływ na rośliny uprawne i środowisko, w którym występują.
Obniżają wartość surowca roślinnego, przyczyniając si między innymi do
wylegania, nierównomiernego dojrzewania łanu i utrudnienia zbioru roślin.
Im lepiej poznamy cechy i właściwości botaniczne oraz biologię chwastów, a
także ich występowanie i szkodliwość, tym łatwiejsza i skuteczniejsza będzie
walka z nimi.
Aby ułatwić Państwu te zadania, stworzony został „Atlas chwastów dla
praktyków”. Znajdą w nim Państwo setki barwnych zdjęć, które przedstawiają
rośliny w fazie siewki, kwitnące i dojrzałe oraz powiększone nasiona, co
pozwoli na identyfikację chwastu. Ponadto przedstawiona została
charakterystyka gatunku w postaci piktogramów, dzięki czemu ułatwi to
rozpoznanie gatunku trującego oraz w jakich siedliskach występuje. W formie
wykresu przedstawiono schematycznie rozwój wegetatywny, czas kwitnienia i
okres wysypywania nasion. W „Atlasie” zawarte są także informacje o
opracowanych, orientacyjnych progach szkodliwości chwastów, które są
niezbędnym elementem do prowadzenia dokumentacji zgodnie z zasadami
integrowanej ochrony roślin.
Spis treści:
Od autorów
Objaśnienia
Rodzina: skrzypowate (Equisetaceae)
Rodzina: pierwiosnkowate (Primulaceae)
Rodzina: jaskrowate (Ranunculaceae)
Rodzina: makowate (Papaveraceae)
Rodzina: szczawikowate (Oxalidaceae)
Rodzina: fiołkowate (Violaceae)
Rodzina: dziurawcowate (Hypericaceae)
Rodzina: wilczomleczowate (Euphorbiaceae)
Rodzina: bobowate (Fabaceae)
Rodzina: różowate (Rosaceae)
Rodzina: pokrzywowate (Utricaceae)
Rodzina: bodziszkowate (Geraniaceae)
Rodzina: ślazowate (Malvaceae)
Rodzina: kapustowate (Brassicaceae)
Rodzina: rdestowate (Polygonaceae)
Rodzina: goździkowate (Caryophyllaceae)
Rodzina: szarłatowate (Amaranthaceae)
Rodzina: ogórecznikowate (Boraginaceae)
Rodzina: marzanowate (Rubiaceae)
Rodzina: babkowate (Plantaginaceae)
Rodzina: jasnotowate (Lamiaceae)
Rodzina: powojowate (Convolvulaceae)
Rodzina: psiankowate (Solanaceae)
Rodzina: astrowate (Asteraceae)
Rodzina: selerowate (Apiaceae)
Rodzina: wiechlinowate (Poaceae)
Herbicydy selektywne, substancje aktywne i zakres ich stosowania
Herbicydy nieselektywne, substancje aktywne i zakres ich stosowania
Grupy substancji aktywnych i mechanizm ich działania
Fazy rozwojowe BBCH chwastów
Indeks nazw polskich
Indeks nazw potocznych
Indeks nazw łacińskich
Indeks nazw angielskich
Indeks nazw niemieckich
Tytuł
|
Ochrona warzyw przed
chwastami |
Autor
|
A. Dobrzański
|
Wydawca
|
PWRiL
|
Rok
wydania |
1999
|
Liczba
stron |
198
|
Wymiary
|
165x235mm
|
Okładka
|
miękka
|
ISBN
|
83-09-01623-9
|
Jednym z
warunków uzyskiwania wysokich i dobrej jakości plonów roślin warzywnych
jest umożliwienie im wzrostu w środowisku wolnym od chwastów.
Chwasty
towarzyszą roślinom uprawnym w każdych warunkach. Nie są znane przypadki
uprawiania z powodzeniem jakiegokolwiek gatunku warzyw bez odchwaszczania.
Właściwie niemal cała historia rolnictwa, od zarania dziejów, związana jest
z ochroną przed chwastami.
Prawie
wszystkie zabiegi agrotechniczne prowadzone na polu służą między innymi
zwalczaniu chwastów. Suma strat spowodowanych zachwaszczeniem na ogól
przekracza straty wywołane przez choroby i szkodniki. Czasami, przy
niewielkim nasileniu chorób czy szkodników, można zrezygnować z ich
zwalczania. W wypadku chwastów taka sytuacja zdarza się niezmiernie rzadko.
Dlatego zwalczanie chwastów jest obecnie uznawane za główny zabieg ochrony
roślin, a herbicydy stanowią podstawową grupę pestycydów. Często ponad 50%
zużytych środków ochrony roślin to herbicydy. Nie można jednak zaniedbywać
innych sposobów niszczenia chwastów. Zaleca się jako najbardziej racjonalne
integrowanie metod ochrony warzyw. Oznacza to stosowanie zabiegów
profilaktycznych, agrotechnicznych i chemicznych w taki sposób, aby
osiągnąć największą skuteczność ochrony i jednocześnie ograniczyć ujemny
wpływ na środowisko. Dotyczy to również zwalczania chwastów. W warzywach
uprawianych na małych powierzchniach (działki, ogródki przydomowe) chwasty
zwalczane są na ogół ręcznie i mechanicznie. W towarowej produkcji jednak
konieczne jest integrowanie metod zwalczania chwastów. Polega ono na
stosowaniu odpowiednich herbicydów oraz właściwej agrotechniki, przy czym
funkcję podstawową, obecnie i jeszcze zapewne długo, będą pełnić herbicydy.
Bez stosowania herbicydów nakłady pracy ręcznej na odchwaszczanie plantacji
roślin warzywnych sięgają kilkuset roboczogodzin na hektar, nawet na polach
bardzo dobrze przygotowanych do siewu czy sadzenia.
Pielenie
jest zaliczane do najuciążliwszych prac w rolnictwie; wykonuje się je
często na kolanach, w deszczu, chłodzie lub skwarze, coraz częściej
dostrzega się także niekorzystny wpływ słonecznego promieniowania
ultrafioletowego. Dzięki możliwości zastąpienia, przynajmniej częściowo,
pracy ręcznej herbicydami zostały one uznane za jedno z największych
osiągnięć nauki wprowadzonych do rolnictwa.
Zwolennicy rolnictwa ekologicznego proponują, aby w uprawie warzyw nie
używać nawozów mineralnych i środków ochrony roślin (z herbicydami
włącznie). W gospodarstwach ekologicznych można spróbować obejść się bez
herbicydów. Przecież na szerszą skalę zaczęto stosować herbicydy dopiero od
końca lat pięćdziesiątych, a przez całe wieki zwalczano chwasty metodami
tradycyjnymi. Oczywiście, warzywa pochodzące z takich gospodarstw muszą być
droższe, bo ich wyprodukowanie jest bardziej pracochłonne, ale niekoniecznie
muszą być zdrowsze od warzyw uprawianych w gospodarstwach racjonalnie
stosujących nawożenie mineralne i chemiczną ochronę roślin. Trudno odmówić
słuszności dążeniom do ograniczenia chemizacji środowiska. Dlatego
podejmowane są badania nad innymi, niechemicznymi metodami zwalczania
chwastów. Nowe możliwości, jakie stwarza współczesna nauka, być może pozwolą
jeśli nie na całkowite zrezygnowanie ze stosowania herbicydów, to
przynajmniej na zmniejszenie ich zużycia. Herbicydy mają znaczenie głównie
na plantacjach, gdyż wykonanie w odpowiednim terminie ręcznych i
mechanicznych zabiegów odchwaszczających napotyka poważne trudności.
Nauką
zajmującą się chwastami i metodami ich zwalczania jest herbologia,
stanowiąca jeden z działów ochrony roślin. Nauka ta obejmuje między innymi:
biologię
i ekologię chwastów,
ich rolę
w agrocenozie,
sposoby
regulacji występowania i zwalczania chwastów,
czynniki
warunkujące selektywność herbicydów,
tolerancję i wrażliwość roślin na ich działanie fitotoksyczne,
praktyczne aspekty stosowania herbicydów z uwzględnieniem ich wpływu na
technologię produkcji i na
środowisko.
Zaznajomienie producenta warzyw z zasadami ich ochrony przed chwastami jest
celem tej książki. Zwrócono w niej uwagę głównie na właściwe stosowanie
herbicydów, ale chemiczne zwalczanie chwastów nie może być rozpatrywane w
oderwaniu od całej agrotechniki, omówiono więc także niektóre zabiegi
mechaniczne (dające w określonych warunkach lepsze wyniki niż stosowanie
herbicydów).
Praktyczne zalecenia oparto przede wszystkim na wynikach badań Instytutu
Warzywnictwa, na których podstawie herbicydy zostały zarejestrowane oraz
dopuszczone do stosowania i obrotu przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju
Wsi. W wypadku gatunków uprawianych u nas na małą skalę, dla których nie ma
jeszcze oficjalnych zaleceń, wspomniano o możliwościach ich odchwaszczania,
opierając się na zaleceniach stosowanych za granicą.
Należy
jednak podkreślić, że wszystkie herbicydy, podobnie jak inne środki ochrony
roślin, muszą być stosowane zgodnie z obowiązującym zakresem rejestracji,
dlatego konieczne jest korzystanie nie tylko z zaleceń podanych w tej
książce, ale także z aktualnych, opracowywanych przez Instytut Warzywnictwa
czy Instytut Ochrony Roślin programów ochrony roślin warzywnych.