Niewiele wiem o tym zespole, poza tym, że pochodzi z Płocka, i że w jego szeregach znaleźli się muzycy związani wcześniej z Farben Lehre i Podwórkowymi Chuliganami. Ta muzyczna przeszłość nie znajduje specjalnego odbicia w repertuarze zespołu, bo wprawdzie podobnie jak u wyżej wymienionych dominuje w nim melodyjny punk-rock okraszony szczyptą reggae i ska to jednak wyraźniejszych nawiązań brak. Nie jest to płyta adresowana muzycznie i tekstowo akurat do mnie, ale zespół wie, jaki użytek robić ze swoich instrumentów, produkcja krążka jest bardzo przyzwoita, a i kilka wpadających w ucho melodii daje się na nim znaleźć. Słuchając ich nie mogłem się jednak oprzeć wrażeniu, że niektóre riffy, refreny lub ogólnie klimat nagrań nie są mi całkiem obce. Jako że uczucie owo przy kolejnych przesłuchaniach za cholerę nie chciało ustąpić, więc przy użyciu Geriavitu i domowej płytoteki odnalazłem kilku sprawców tego zamieszania. W otwierającym płytę utworze „Nic nie muszę” pobrzmiewa echo „Clampdown” The Clash, kawałek „Kieszenie” mocno trąca nagraniami baskijskiego Skalariaka, w „Piosence o Wszawie” kłania się „Mensis marauders” Angelic Upstarts, a w „Kolejnym dniu” ni mniej ni więcej tylko sami Sex Pistols z „God save the queen”. Polski punk lat 80-tych też chyba kapeli jest dość bliski, bo „Rzeka przemocy” ma klimat jak najbardziej „dezerterowski”, a utworowi „Mamy czas” patronuje Karcer. Nie są to w żadnym wypadku covery i być może skojarzenia te są całkowicie przypadkowe i dla grupy krzywdzące, ale tak to czasem bywa, że czym skorupka za młodu nasiąknie... (Andrzej Kuspiel)