Autor: Tomasz Bereźnicki

Tadeusz Pankiewicz po ukończeniu studiów farmaceutycznych na UJ rozpoczął pracę w podgórskiej aptece „Pod Orłem”, należącej do jego ojca, a w 1933 r. został jej kierownikiem. 3 marca 1941 r. Niemcy ogłosili powstanie getta krakowskiego, pod oficjalną nazwą „żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej”. Getto zostało wyznaczone w tej części dzielnicy Podgórze, w której znajdowała się należąca do rodziny Pankiewiczów apteka. Zgodnie z zarządzeniem okupanta wszyscy Polacy musieli opuścić ten teren. Dotyczyło to także Pankiewicza. W zamian za pozostawienie apteki urzędnicy niemieccy zaproponowali mu przejęcie apteki pożydowskiej w centrum Krakowa, na co jednak farmaceuta się nie zgodził. Nie chciał przejmować nie swojego majątku. Obawiał się też, że po wojnie jego lokal będzie zdewastowany. Od momentu zamknięcia granic getta (20.03.1941) Pankiewicz był jedynym Polakiem na stałe mieszkającym w getcie. W aptece pracowały także trzy Polki, Irena Droździkowska, Helena Krywaniuk i Aurelia Danek, które jednak opuszczały getto codziennie po skończonej pracy.