LESIO - Płyta z adaptacją radiową "Lesia" - najgłośniejszej, a także według wielu czytelników - najciekawszej powieści Joanny Chmielewskiej. W tytułowego Lesia wciela się Zbigniew Zamachowski, a role jego kolegów i koleżanek z pracy grają prawdziwe gwiazdy polskiego aktorstwa - Wiktor Zborowski, Krzysztof Kowalewski, Marcin Troński, Magda Różczka i Włodzimierz Press. Do płyty dołączona jest książeczka, w której można zaleźć wywiady z aktorami, zdjęcia z nagrania, a także rozmowy Tadeusza Lewandowskiego z Joanną Chmielewską.CAŁE ZDANIE NIEBOSZCZYKA - Kiedy Chmielewska przystępowała do pisania Całego zdania nieboszczyka, miała w dorobku już trzy książki: Klin?, Wszyscy jesteśmy podejrzani, Krokodyl z kraju Karoliny?. Sam pomysł na powieść zrodził się w Danii w 1969 r., gdzie pierwszy raz w życiu, jedyny zresztą, zdarzyło się autorce stworzyć coś, co dałoby się nazwać konspektem książki. Początkowo akcja ma miejsce w Danii. Główna bohaterka Joanna jak zwykle pakuje się w tarapaty. Przypadkowo staje się osobą, która posiadła wiedzę na temat miejsca ukrycia mafijnego majątku. Porwana przez gangsterów, zostaje wywieziona do Brazylii, gdzie dalej toczy się akcja powieści. ?Nieboszczyk...? ukazał się w niebotycznym wówczas nakładzie stu dwudziestu tysięcy egzemplarzy. Przełamanie obowiązujących wówczas przedziwnych administracyjnych barier nakładowych, autorka uznała za własny, prywatny sukces. Zwłaszcza, że cały nakład ?Nieboszczyka...? do tego stopnia wykupiono, że nawet ona nie otrzymała osobistego egzemplarza. Obsada: Joanna Trzepiecińska Dariusz Kowalski Elżbieta Kijowska Jacek Braciak Krzysztof Banaszyk Krzysztof Wakuliński Marcin Troński Maria Robaszkiewicz Mirosława Krajewska Sławomir Pacek Wiktor Zborowski Włodzimierz Press Zygmunt Sierakowski Adaptacja i reżyseria ? Andrzej Piszczatowski Reżyser dźwięku ? Tomasz Perkowski Muzyka ? Renata Baszun Kierownik produkcji ? Beata Jankowska-Malarz Realizacja ? Polskie Radio S.A. Nagrania słuchowiska na motywach powieści Joanny Chmielewskiej dokonano w studiach Teatru Polskiego Radia.KROKODYL W KRAJU KAROLINY - Chmielewska, zawsze niepokorna, zawsze wydeptująca własne ścieżki, zawsze kierująca się własnym instynktem, od chwili opublikowania debiutanckiego "Klina", a na pewno już w "Krokodylu?", uczyła polskie kobiety (i nie tylko kobiety), innego niż dotychczasowe, spojrzenia na świat. Pamiętajmy, że dopiero wtedy na dobre do Polski wkraczała rewolucja hippisowska, która przewróciła istniejący stan rzeczy do góry nogami.WSZYSTKO CZERWONE - "Wszystko czerwone" uważać można za swojego rodzaju "Wesele", napisane wiek po premierze oryginału. Powieść przywołuje bowiem nasze problemy istotne w drugiej połowie XX wieku, w plastycznym skrócie i bez przynudzania, za to z całym bogactwem obecnych wtedy wśród nas charakterów. Co prawda w "Weselu" nikt nikogo nie zabija, zaś na kartach "Wszystko czerwone" trup ściele się gęsto, w każdym razie na pierwszy rzut oka, bo przecież liczni uczestnicy spotkania u Alicji pozostają, by tak rzec, "niedotrupieni". Wśród humorystycznych treści przewijają się jednak wcale serio problemy. Takie, jakie nas wtedy wszystkich gryzły, drapały, tudzież swędziały, zaś galeria postaci okazuje się na tyle bogata, że może bez problemów zobrazować charakterystyczne typy Polaków z lat małej gierkowskiej stabilizacji.KLIN - Joanna Chmielewska o "Klinie" powiada, że jej pierwsza powieść narodziła się z pomyłek telefonicznych, które w powieści zdarzają się nieustannie. Oryginalny świat zwariowanych zrządzeń losu, pokręconych przypadków, nieporozumień nagle zyskuje spójność dzięki wiarygodnemu opisowi. I potrafimy od jakiegoś momentu odnaleźć właściwą metodę w tym szaleństwie. Ogromną więc siłę "Klina" stanowi połączenie elementów zwyczajnych, znanych wszystkim z codziennego, potocznego doświadczenia (np. konsekwencje zawinionych lub niezawinionych pomyłek telefonicznych), z efektami aż groteskowo komicznymi oraz na pierwszy rzut oka niezauważalną kreacją artystyczną, dzięki której w wyobraźni czytelnika odciska się zmyślona, ale absolutnie wiarygodna fabuła. Niecodzienny bowiem kunszt pisarski Chmielewskiej służy co prawda nie sobie samemu, lecz przedstawianiu kolejnych fabularnych epizodów, jednak bez niego nie zobaczylibyśmy tak wyraziście i przekonująco poszczególnych zdarzeń, prezentowanych w umiejętnie dozowanym, do tego zabawnym, oświetleniu. "Klin", choć tego często nie dostrzegają krytycy w Polsce (gdzie indziej dostrzegają), to powieść doskonale napisana.DZIKIE BIAŁKO - "Dzikie białko" to powieść o specyficznej konstrukcji. Wszystko zaczyna się od nader skomplikowanych epizodów, osnutych wokół zabójstwa łosia. Przy czym ogromne znaczenie dla przebiegu fabuły mają względy techniczne, zwłaszcza pomiary terenowe oraz zbudowanie zespołu środków technicznych i logistycznych, jakimi następnie posłużą się bohaterowie utworu, architekci z jednego warszawskiego biura... Samego łosia należy jednak potraktować symbolicznie, bo w gruncie rzeczy chodziło o szkodliwość rozmaitej maści działaczy partyjnych. Zresztą nie tylko, bo chyba "Dzikie białko" da się potraktować bardziej uniwersalnie. Jak twierdzi sama autorka, opisywała tam generalny, wynikający z systemu, pełny idiotyzm.WIELKI DIAMENT - "Wielki diament" pochodzi z grupy późniejszych książek pisarki, ukazał się bowiem w roku 1996, obok innej powieści ("Dwie głowy i jedna noga") oraz dwóch poradników satyrycznych ("Jak wytrzymać ze współczesną kobietą", a także "Jak wytrzymać z mężczyzną"). Jest to dzieło objętościowo znaczące, całość o zakroju zdecydowanie epickim, odsłaniające nowe oblicze Chmielewskiej, miłośniczki i znawczyni dziejów. "Wielki diament" wprowadza do utworów Pani Joanny nowy ton, choć brzmi on jak najbardziej swojsko, zachowując wszystkie zasadnicze linie tego, funkcjonującego już od 1964 roku, pisarstwa.