W tych 365 rozmyslaniach: . Mówimy o Bogu, o Kimś całkowicie innym, a zarazem bardziej bliskim nam niż my sami. . Mówimy o Jezusie, Mistrzu naszej modlitwy, i o Ojcze nasz - modlitwie, którą nam pozostawił jako kompendium każdej modlitwy. . Mówimy o Duchu Świetym, duszy naszej modlitwy, i o człowieku, stworzonym na obraz i podobienstwo Stwórcy, jako o partnerze Boga. . Mówimy o modlitwie i o jej odcieniach i treściach, o milczeniu, które ja ożywia, o słuchaniu, pozwalającym nam zauważyć Boga, który nawiązuje z nami więź. . Powiemy o tym w taki sposób, jak gdybysmy podejmowali podróż - podróż duchową - która ma nas doprowadzić do odkrycia czegoś wiecej: czegoś, czego nie znaliśmy lub znaliśmy słabo. Modlitwa pozwoli nam wypełnić czas poświęcony przez człowieka Bogu w najlepszy sposób: oddając Mu wszystko, aż dotrzemy do ostatniego przystanku - wieczności; gdy dojdziemy do domu, do Boga. Wobec tego nie pozostaje nam nic innego, jak przyjąć za własne to dawne, celtyckie błogosławienstwo: Niechaj droga wychodzi ci naprzeciw! Niech wiatr wieje ci w plecy! Niech słońce rozjaśnia ciepłem twe oblicze! Niech Bóg trzyma cię mocno w swym ręku!