Crackdown 2 to druga odsłona udanego, futurystycznego klona serii Grand Theft Auto, opracowanego przez studio Real Time. Nad developingiem kontynuacji, osadzonej po wydarzeniach znanych z „jedynki”, czuwała ekipa Ruffian Studios.

Akcja gry została osadzona dziesięć lat po wydarzeniach opowiedzianych w części pierwszej. Mianowicie, po rozgromieniu trzech rywalizujących ze sobą gangów przez bohatera części pierwszej, Pacific City ogarnął pozorny spokój. Przerwało go przybycie do miasta tajemniczego wirusa, zamieniającego mieszkańców niektórych dzielnic w potwory zwane pokrakami.

Nad całością nie potrafiła zapanować Agencja, co doprowadziło do wszczęcia przez gang o nazwie Ogniwo krwawej rewolucji. Efektem był niemalże upadek organizacji mającej zadbać o spokój w Pacific City. W samym środku konfliktu umieszczony został gracz, którego zadaniem jest zapanowanie nad tą trudną sytuacją.

W Crackdown 2 dysponujemy bardzo dużą swobodą prowadzenia działań. Możemy walczyć z Ogniwem o dostęp do kluczowych pozycji strategicznych, likwidować pokraki za pomocą latarni rozstawianych w różnych miejscach Pacific City, odnajdywać notatki dźwiękowe przybliżające sytuację panującą w metropolii, a nawet brać udział w różnego rodzaju wyścigach. Godne odnotowania jest to, że Pacific City żyje własnym życiem, będąc czymś więcej niż tylko tłem dla działań podejmowanych przez głównego bohatera.

Przykładem są tu zachowania zwykłych mieszkańców, którzy prowadzą własne życie i np. niejednokrotnie padają ofiarami rabunków i walk ulicznych. Nie należą jednak do osób spokojnie tolerujących kolejne ataki – widać to choćby na przykładzie pojazdów, jakimi przemierzają ulice miasta. Nie tylko zostały one poddane tuningowi, ale również wyposażone w pancerz oraz broń defensywną i ofensywną.

Sterowana przez nas postać w miarę postępów w grze rozwija różne umiejętności, co odbywa się poprzez wykonywanie ściśle określonych czynności (np. za efektowną jazdę samochodem czy pokonywanie wrogów w walce wręcz) oraz kolekcjonowanie rozrzuconych po całym Pacific City kul. Obiekty te rozmieszczono w wielu trudno dostępnych miejscach, a niektóre kule zwinności są ponadto w stanie uciekać przed sterowaną postacią.

Do naszej dyspozycji oddano wiele różnych broni (m.in. karabiny, miniguny, wyrzutnie rakiet, granaty przyklejające się do różnych powierzchni) oraz środków transportu (w tym śmigłowców). Na drodze stają nam zarówno członkowie Ogniwa jak i różne odmiany pokrak (skoczne bestie, tarany, potwory plujące kwasem itp.).

Omawiana produkcja oprócz trybu dla pojedynczego gracza ma też do zaoferowania liczne tryby multiplayer. W kooperacji może brać udział maksymalnie czterech graczy, a w pozostałych trybach multiplayerowych (m.in. drużynowy deathmatch) nawet szesnaście osób.

Oprawa wizualna gry utrzymana została w zbliżonym stylu graficznym do pierwszej części serii. Głównego bohatera obserwujemy z perspektywy trzeciej osoby, odwiedzając zarówno obszary zurbanizowane jak i tereny górzyste czy platformy wiertnicze. Na warstwę dźwiękową Crackdown 2 składa się przede wszystkim ciekawy soundtrack, choć nie zabrakło też między innymi narratora komentującego naszego poczynania i wyjaśniającego tajniki gry.

Kolejna odsłona sławnej bijatyki, tym razem oznaczona numerem cztery. Dead or Alive 4 łączy w sobie wszystkie zalety części trzeciej oraz DoA Ultimate. Możemy więc grać przez sieć korzystając z zaawansowanej technologii Xbox Live i ogromnych możliwości Xboxa 360.

W DoA 4 znajdujemy trzy nowe postaci, są to: Eliot, mężczyzna walczący stylem Keii Ken opartym na szybkich ciosach otwartą dłonią; Kokoro, czarnowłosa piękność używająca stylu Akiry z Virtua Fighter oraz zapaśniczka z twarzą zasłoniętą maską. Oprócz ww., możemy także zagrać doskonale znanymi już postaciami, takimi jak np. Ryu Hayabusą czy Kasumi.

Technika gry nie zmieniła się zanadto - wygląda tak jak we wcześniejszych częściach, czyli jest to bijatyka w starym stylu. Dopracowano zasady wykonywania kontrataków, by defensywa stała się równie istotna jak atak. Ulepszono też system rozgrywki sieciowej, wprowadzając podział na klany, z których każdy może mieć własny wizerunek, kolorystykę i herb. Tak jak to miało miejsce w przypadku DoA: Ultimate, gracze mają możliwość uczestniczenia w międzynarodowych turniejach.

Zdecydowanej poprawie uległa też oprawa audiowizualna. Dzięki możliwościom Xboxa 360, czwarta część DoA może pochwalić się wysoką rozdzielczością dla telewizorów HDTV oraz obsługą wielokanałowego dźwięku przestrzennego. Postacie składają się z większej ilości poligonów, a silnik gry dba o to, by zachowane zostały wszystkie prawa fizyki. Tradycyjnie wielopoziomowe areny są znacznie bardziej rozbudowane, pełne przeróżnych niespodzianek, takich jak np. przejeżdżające samochody, pod które można wepchnąć przeciwnika. Nie brakuje też dużej ilości rozmaitych sprzętów, które oczywiście można zniszczyć.