Banknoty polskie z 1941 – emitentem był Bank Emisyjny w Polsce, podpisy na banknotach: prezydent – Feliks Młynarski, zastępca prezydenta – Rudolf Jędrzejowski.

Była to druga emisja z datą 1 sierpnia 1941 r. i miała nominały 1, 2, 5, 50, 100 zł. Łącznie wartość obu emisji wyniosła 10 183 miliona złotych. Banknoty były drukowane w Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych w Warszawie i w Wiedniu. Banknoty nazywano potoczne złotymi krakowskimi lub młynarkami. Na przedniej stronie przedstawiały wizerunki postaci (popiersia), na niektórych również personifikacje. Najwyższy nominał (500 zł) miał na tej stronie wizerunek górala (na odwrotnej – Tatry), stąd potocznie nazywano go góralem. Na odwrotnej stronie banknotów umieszczono głównie charakterystyczne budowle krakowskie (50 zł – Sukiennice, 20 zł – Wawel). Na rewersie banknotu 100 zł emisji z roku 1940 umieszczono widok budynku d. Banku Polskiego położonego na Placu Bankowym w Warszawie, zaś na rewersie banknotu 100 zł emisji z roku 1941 widok Lwowa (Lwów znalazł się wówczas w granicach Generalnego Gubernatorstwa). Pod koniec okupacji planowano wypuścić banknoty o nominale 1000 zł z podobizną Krakowiaka (zachowały się jedynie klisze).

Znane są liczne fałszerstwa banknotów tej serii (Seria II) o nominałach 5 zł i większym^[1].