„12” Nikity Michałkowa to opowieść o dwunastu przysięgłych, wydających wyrok na osiemnastoletniego Czeczeńca, oskarżonego o zabójstwo przybranego ojca – rosyjskiego oficera. Akcja filmu toczy się w jednym pomieszczeniu. Jeden z przysięgłych wciąż wątpi w winę Czeczeńca, zmuszając tym samym pozostałych kolegów do rozpatrywania pozornie jasnej sprawy z coraz to innych punktów widzenia. Dyskusje nad winą oskarżonego zamieniają się w filozoficzne rozmyślania o istocie wolności.

W rolach głównych – cała plejada gwiazd rosyjskiej kinematografii. Film otrzymał nagrodę specjalną na 64 Festiwalu Filmowym w Wenecji, a także został nominowany do nagrody Oscara w kategorii "film nieanglojęzyczny".

Michałkow wziął na warsztat słynny dramat sądowy Sidneya Lumeta „Dwunastu gniewnych ludzi” (1957). Nie byłby jednak sobą, gdyby – pisząc scenariusz – nie dopasował go do realiów rosyjskich. Ale i tak chyba mało kto spodziewał się, że wpisze go w realia wojny rosyjsko-czeczeńskiej. Mimo to „12” nie jest filmem politycznym, choć jego autor nie chowa głowy w piasek i nie unika wyrażania swoich przekonań. A są to poglądy nie zawsze zgodne z oficjalnym stanowiskiem Kremla. Powstało zatem nie tylko dzieło ważne, ale nade wszystko – odważne! W jego obrazie sędziowie przysięgli tak naprawdę nie debatują jedynie nad prostą alternatywą: winien – nie winien, ale spierają się o Rosję i jej rolę we współczesnym świecie. Sąd toczy się więc nad potężnym krajem, który – w imię własnych mocarstwowych interesów – zdecydował się najechać i wyniszczyć niewielki, choć niezwykle dumny, naród żyjący na krańcu świata. Zanim jednak to odkryjemy, głównym oskarżonym będzie dla nas nieznany nawet z imienia osiemnastoletni Czeczeniec.