Proza Mario Vargasa Llosy to bogactwo treści, wielość wątków, które splatają się, schodzą i rozchodzą, to plastyczność fabuły, solidność warsztatu, gruntowna znajomość środowiska, kultury, ludzi, których autor czyni materią swojej literatury. To doskonały mariaż talentu i surowej pracy, z którego rodzą się niebagatelne tematy, frapujące zmiany akcji, plastyczne opisy, doszlifowane zdania, słowem, którego owocem jest kawał dobrej literatury. W ten klimat wpisuje się także intrygująca pikanterią „Ciotka Julia i skryba".

Llosa na kartach „Ciotki..." wciąga czytelnika w przedziwną podróż, podczas której balansuje on stale na granicy swoistej fikcji w fikcji i literackiej rzeczywistości. Raz po raz bądź towarzyszy głównemu bohaterowi w jego romansie z ciotką Julią, dziejącym się w warstwie rzeczywistej powieści, bądź bierze udział w radiowych opowieściach tworzonych przez boliwijskiego skrybę na potrzeby Radia Panamerykańskiego, które to powieści stanowią ową fikcję w fikcji.

Zastosowany przez Llosę zabieg wplatania w główną fabułę odcinków radiowych nowel nie od razu daje się rozpoznać. Początkowo bowiem czytelnikowi zdaje się, iż Autor po prostu opowiada kilka historii równolegle i że spotkają się one kiedyś w zakończeniu, spinając wszystkie wątki jedną, wspólną klamrą. Z czasem okazuje się jednak, że przerwy w konstruowaniu głównej fabuły są niczym włączane dla wysłuchaniu noweli radio, które odrywa nas na chwilę od naszej szarej rzeczywistości. Llosa włącza zatem co jakiś czas Panamerykańską Radiostację i pozwala nam śledzić twórcze zmagania skryby z coraz bardziej zawiłymi scenariuszami. Z warstwy realistycznej dowiadujemy się natomiast, iż przyczyną zawiłości owych scenariuszy staje się postępujący obłęd skryby, któremu zaczynają się mieszać nazwiska, postacie i opisywane wydarzenia. Nowele skryby oraz ich autor zmierzają zatem w powieści ku obłąkańczemu końcowi. Natomiast pikantny romans głównego bohatera z ciotką Julią, pokonując piętrzące się trudności i przeciwieństwa, zmierza ku skonsumowaniu namiętnej miłości i... prozaicznemu końcowi.

Wciągająca w prozie Llosy jest nie tylko sama fabuła, nie tylko konstrukcja literacka, ale także, a może przede wszystkim, zdolność autora do plastycznego przechodzenia od jednego stylu narracji do drugiego. Od narracji autorskiej, charakterystycznej dla powieści Llosy, do narracji reprezentującej nieporadny styl boliwijskiego skryby, tworzącego z wręcz fabryczną prędkością kolejne odcinki nowel.

Cóż, pozostaje mi zatem jedynie polecić osobistą lekturę „Ciotki..." wszystkim miłośnikom literatury iberoamerykańskiej, twórczości Llosy, ale także wszystkim nieszczęśliwie zakochanym i niespełnionym pisarzom.