Do najpowszechniej używanych bojowo jednostek podwodnych w niemieckiej U-Bootwaffe podczas drugiej wojny światowej należał średni pełnomorski okręt typu VII. Była to udana konstrukcja, dowodem czego duża skuteczność „siódemek” w bitwie o Atlantyk. Szturmowych okrętów tego typu weszło do służby aż 703! Zdaniem jednego ze współczesnych amerykańskich historyków morskich, okręty podwodne typu VII były najbardziej „zapracowanymi” jednostkami bojowymi w Kriegsmarine. Niemieckie U-Booty zostały zarazem określone „najskuteczniejszą bronią do prowadzenia wojny podwodnej”. Na pokładach tych właśnie okrętów niemieccy marynarze walczyli wszędzie, gdzie posłał ich rozkaz – od Wyspy Niedźwiedziej na Morzu Arktycznym, aż do Bermudów, od Grenlandii do Gibraltaru, jak również na Morzu Śródziemnym. W tomie I dużo miejsca poświęcono genezie i rozwojowi prac nad niemiecką bronią podwodną, która została zapoczątkowana pod koniec pierwszej połowy XIX i na początku XX wieku, które pozwoliły przedstawicielom niemieckiego przemysłu okrętowego na wprowadzenie wiele innowacji.

Drugi tom niniejszego cyklu to zwięzła historiografia (od dnia podpisania umowy na budowę jednostki podwodnej do chwili jej zatopienia w działaniach wojennych na morzach i oceanach) przeszło 700 okrętów typu VII w latach 30. i 40. ubiegłego wieku. Jest to pierwsze przygotowane i opublikowane w Polsce tak szerokie kompendium typu encyklopedycznego poświęcone najbardziej "zapracowanym" jednostkom podwodnym "Wielkiego Lwa" - K. Dönitza. Hasła zawierają wiadomości zaczerpnięte z wielojęzycznej literatury przedmiotu oraz ze zbiorów prywatnych przechowywanych m.in. w Niemczech i Anglii. Publikacja na temat U-Bootów została zaopatrzona w mapy z zaznaczonymi "kwadratami morskimi". Dla tych Czytelników, którzy chcieliby bardziej dogłębniej poznać losy "szarych wilków" podczas II wojny światowej, sporządzono bogaty wykaz literatury